Aperire sectionem principem

Pagina:Faoistin naoṁ-Ṗadraig (1906).djvu/24

Haec pagina emendata est
8
CONFESSIO SANCTI PATRICII.

ego eram uelut lapis qui iacet in luto profundo; et uenit qui potens est et in sua misericordia sustulit me et quidem scilicet rursum adleuauit et collocauit me in summo pariete. Et inde fortiter debueram exclamare ad retribuendum quoque aliquid Domino pro tantis beneficiis eius, hic et in aeternum, quae mens hominum aestimare non potest.

13. Unde autem ammiramini magni et pusilli qui timetis Deum, et uos dominicati rhetorici audite et scrutamini. Quis me stultum excitauit de medio eorum qui uidentur esse sapientes et legis periti et potentes in sermone et in omni re? Et me quidem detestabilem huius mundi prae ceterís inspirauit, si talis essem; dummodo autem ut cum metu et reuerentia et sine querella fideliter prodessem genti ad quam caritas Christi transtulit et donauit me, in uita mea, si dignus fuero, denique ut cum humilitate et ueraciter deseruirem illis.

14. In mensura itque fidei Trinitatis oportet distinguere sine reprehensione periculi notum facere donum Dei et consulationem aeternam sine timore fiducialiter Dei nomen ubique expandere ut etiam post obitum meum exagallias relinquere fratribus et filiis meis quos in Domino ego baptizaui, tot milia hominum.

15. Et non eram dignus neque talis ut hoc Dominus seruulo suo concederet post erumpnas et